|
 Królowa, jak sama nazwa wskazuje, jest najważniejszym osobnikiem w populacji obcych. To ona kieruje działaniami podległych jej ksenomorfów, wysyła je na śmierć w momencie zagrożenia, czy też każe wycofać się. Królowa ma władzę absolutną nad podwładnymi. Żaden z osobników nie może jej się sprzeciwić, ponieważ nie ma takiej umiejętności. Nakaz królowej jest największą mobilizacją dla osobnika, a jego wykonanie jedynym sensem egzystencji ksenomorfa. Królowa jest zatem sercem gniazda, ale jednocześnie jego mózgiem.
Królowa również, jako jedyna w całej populacji danego gniazda, posiada umiejętność rozmarzania się. Od tego, czy wśród ksenomorfów znajduje się królowa, zależy przetrwanie społeczności. Tylko ona może bowiem znosić jaja.
+ CECHY ZEWNĘTRZNE
Królowa ma zbliżoną budowę do ksenomorfów, jednak jest znacznie większa - wyprostowana może mierzyć ponad 4 metry wysokości.
W budowie zewnętrznej królową charakteryzuje przede wszystkim olbrzymia głowa. Jest ona znacznie większa niż u innych osobników, bardziej płaska i rozłożysta zarazem. Karapaks głowy tworzy piękną płytę czołową tzw. "koronę". Podobnie wyróżniają się królowe niektórych ziemskich owadów, jak mrówek, czy termitów.
Szczęki królowej, połączone z koroną mięsistymi wiązadłami, również są znacznie większe i masywniejsze od szczęk ksenomorfów. Obsadzone również dłuższymi i grubszymi kłami.
Królowa ma dodatkową parę mniejszych kończyn górnych, co w sumie daje jej 6 potężnych ramion. Mniejsza para położona jest bliżej ciała - do czego jednak służą - nie wiadomo.
 Królowa porusza się podobnie jak człowiek na dwóch dolnych kończynach. Sylwetkę ma jednak wyraźnie pochyloną do przodu, dlatego do poruszania się może używać również kończyn górnych.
Tułów jest znacznie dłuższy i potężniejszy niż u jej podwładnych. Ciało ma przedłużone o olbrzymi odwłok przypominający półprzezroczyste jelito, w którym powstają jaja. Odwłok ten w każdej chwili może zostać oderwany od reszty ciała przez samą królową.
Jej ogon, co zrozumiałe ze względu na rozmiar ciała, jest bardzo długi i potężny oraz - podobnie jak u ksenomorfów - zakończony spiczastym żądłem.
Kolor "skóry" jest ciemno szary lub czarny. Jej powłoka nieustannie połyskuje i wydaję się, że ciągle jest nawilżona jakąś obślizgłą substancją. Mienienie się pancerza daje złudzenie, jak u ksenomorfów, że "skóra" stanowi osobny, żywy twór, który przywlekł do jej ciała na zasadzie symbiozy.
+ CECHY WEWNĘTRZNE
Cechy zewnętrzne są identyczne jak w przypadku ksenomorfów. Nie będę ich zatem ponownie opisywał.
+ CECHY CHARAKTERYSTYCZNE
Królowa ksenomorfów funkcjonuje na takiej samej zasadzie, jak królowa mrówek, pszczół, czy termitów. Zazwyczaj tkwi nieruchomo w centrum gniazda i znosi jaja będąc otoczona wiernymi sługami. Po złożeniu jaja wybrana robotnica przenosi je na bok i zwalnia tym samym miejsce na następne.
Królowa w razie niebezpieczeństwa potrafi oderwać się od jajodajnego odwłoka. Posiada zatem zdolność do sprawnego poruszania się, co jest niezwykle przydatne w przypadku, gdy zakłada nowe gniazdo i zmuszona jest do samodzielnego polowania.
Królowa pozbawiona odwłoka może jednak znieść jedno "królewskie" jajo w celu ratowania ciągłości gatunku bądź założenia nowego gniazda. Królewskie jajo pozwoli na powstanie nowej królowej i nowych kolonii tysięcy osobników.
Królowa porozumiewa się z robotnicami głównie za pomocą przekazu telepatycznego. Jest to transmisja na ekstremalnie niskich częstotliwościach. Istnieją przypuszczenia, że ludzie także ten przekaz odbierają, jednak na zupełnie innych zasadach niż ksenomorfy - mianowicie w postaci sennych koszmarów.
Królowa nie zawsze używa telepatii. Do najprostszych rozkazów wykorzystuje bowiem komunikację foniczną. Jest to pewien głęboki syk lub krzyk o różnych tonacjach i długości trwania.
Królowa może znosić jaja bez wcześniejszej konieczności kopulacji z samcem. Rozmanaża się zatem na drodze partenogenezy.
Okres jej życia nie jest znany, ale przypuszczalnie jest znacznie dłuższy niż zwykłych osobników.
Jak już powiedziałem wcześniej, królowa jest prawdziwą władczynią i głową gniazda.
Podporządkowuje sobie ksenomorfy, aby jej służyły i chroniły nie tylko ją, ale przede wszystkim jaja. Nie znano przypadków, aby którykolwiek z osobników sprzeciwił się królowej. Jest to raczej niemożliwe z przyczyn opisanych we wstępie.
Jednak gdyby któryś z ksenomorfów ośmielił się nie wykonać polecania - zostałby najprawdopodobniej natychmiast zabity przez innych mieszkańców gniazda bądź samą królową.
Śmierć jakiejkolwiek ilości ksenomorfów nie wzrusza królowej. Natomiast zniszczenie choćby jednego jaja wywołuje u niej poczucie rozpaczy i gniewu.
 Królowa bardzo rzadko i z reguły z konieczności poluje osobiście. Nie bawi się w zasadzki, czy podchody. Jakby przekonana o swojej potędze atakuje bezpośrednio z niezwykłą siłą i agresją, używając ogona, przednich kończyn i szczęk. Zazwyczaj jednak wykorzystuje do polowania swoich podwładnych, którymi osobiście kieruje. Potrafi koordynować działania wielu osobników i w efekcie większość zasadzek jest dziełem właśnie jej, a nie poszczególnych ksenomorfów.
Królowa, kierując ksenomorfami, zdaje sobie sprawę, że nie są one tak silne jak ona i stara się stosować inny typ walki niż frontalny atak, jaki preferuje osobiście. Jest to dowód sporej inteligencji.
Obce są gatunkiem terytorialnym, tzn. podobnie jak większość ziemskich zwierząt znaczą swoje terytorium, na którym panują. Królowa zakładając gniazdo daje do zrozumienia, że pobliski obszar należy do jej terenów łowieckich. Na tym obszarze nie może się znaleźć żadna inna królowa obcych.
W przypadku naruszenia terytorium, dochodzi do walki na śmierć i życie pomiędzy dwoma gniazdami. Najpierw do walki zostają wysłane wszystkie dorosłe osobniki, a gdy ich zabraknie - do bezpośredniej potyczki wkracza sama królowa.
+ NOWA KRÓLOWA
 Po sklonowaniu por. E. Ripley, używając skażonych obcym DNA próbek jej krwi, stworzono królową, której organizm zawierał sporą ilość ludzkiego DNA. Efektem tego stał się nowy układ rozrodczy królowej. Całkowicie pominięty został odwłok lęgowy, w którym tworzyły się jaja. Pominięte zostało także samo jajo, podobnie jak kolejne formy rozwoju obcego - twarzołap, embrion i rozrywacz. Jak się okazało formy te okazały się całkowicie zbędne.
Nowa królowa posiadła bowiem wtórny cykl rozrodczy, bezpłciowy, ssaczy i bez żywicieli.
Płód, podobnie jak embrion, utrzymał szybki stopień rozwoju. Zaledwie po paru godzinach rozwoju zarodka królowa rozpoczyna poród. Podczas porodu leży na plecach, owinięta do połowy wielkim, przyklejonym do podłoża kokonem. Kokon jest napięty i mięsisty, upstrzony nitkami grubych, czerwonych żył. Przypomina monstrualną pochwę.
Narodziny obcego nie mają wiele wspólnego z ludzkim porodem. Noworodek rozpycha i rozrywa od wewnątrz macicę królowej, poczym powoli wychodzi na zewnątrz. Poród dla królowej jest wyjątkowo bolesny.
Nowonarodzony nie przypomina królowej, ani żadnych innych ksenomorfów. Jest przedstawicielem nowego gatunku - krzyżówki człowieka i obcego. Więcej o nowonarodzonym w następnym punkcie.
|
